35. rocznica śmierci o. Łucjana Łuszczki – kapłana z Sokołowa Małopolskiego, żołnierza 2. Korpusu Polskiego

35. rocznica śmierci o. Łucjana Łuszczki – kapłana z Sokołowa Małopolskiego, żołnierza 2. Korpusu Polskiego

3 marca 2026 roku przypada 35. rocznica śmierci o. Łucjana Łuszczki (właśc. Wojciecha Łuszczki) – bernardyna, kapelana Wojska Polskiego i uczestnika walk 2. Korpusu Polskiego. Duchowny pochodził z Sokołowa Małopolskiego w powiecie rzeszowskim i przez całe życie podkreślał swoje związki z rodzinną miejscowością.

Wojciech Łuszczki urodził się 28 marca 1910 r. w Sokołowie Małopolskim jako syn Alojzego i Anny z domu Wielgosz. Ukończył miejscową szkołę ludową, następnie kształcił się w Kolegium Serafickim oo. Bernardynów w Radecznicy oraz odbył nowicjat w Leżajsku. Studiował we Lwowie – ukończył Państwowe IV Gimnazjum im. Jana Długosza oraz studia filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1936 r. w katedrze lwowskiej z rąk biskupa Eugeniusza Baziaka.

II wojna światowa zastała go w Zbarażu. Za działalność w tajnej, antyrosyjskiej organizacji został w 1940 r. aresztowany przez NKWD i skazany na 10 lat ciężkich robót. Trafił do kopalni złota na Kołymie, gdzie ciężka praca poważnie zrujnowała jego zdrowie. Po ogłoszeniu amnestii dla Polaków, w związku z tworzeniem Armia Andersa, został uwolniony i podjął pracę duszpasterską wśród polskiej ludności cywilnej w Kazachstanie. W 1942 r. wstąpił jako kapelan do Wojska Polskiego w stopniu kapitana.

Wśród żołnierzy 2 Korpusu (czwarty od prawej wśród siedzących) w Iraku (1942)

Służył w szeregach 2 Korpus Polski, w 17. Batalionie Lwowskiej Piechoty 5. Kresowej Dywizji Piechoty. Brał udział w walkach od Bitwy o Monte Cassino aż po Bolonię, gdzie został ciężko ranny w nogę. Za służbę Ojczyźnie odznaczono go m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski.

O. dr Łucjan Łuszczki z ks. kardynałem Wladysławem Rubinem w Argentynie

Po wojnie wyjechał wraz z wojskiem do Wielkiej Brytanii, gdzie w latach 1946–1953 był duszpasterzem Polaków w Anglii, Szkocji i Walii. Następnie studiował w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie „Antonianum”, uzyskując doktorat z teologii. W 1961 r. został mianowany rektorem Polskiej Misji Katolickiej w Argentynie. Organizował tam życie religijne Polonii, odwiedzał polskie ośrodki duszpasterskie i redagował dwumiesięcznik „Bóg i Ojczyzna”. Od 1971 r. pracował duszpastersko w USA, m.in. w Illinois i Chicago. Ostatnie lata życia spędził w stanie Wisconsin. Zmarł 3 marca 1991 r. w szpitalu w Manitowoc (USA), po latach posługi duszpasterskiej na emigracji.

Choć większość życia spędził poza krajem, pozostał silnie związany z Sokołowem Małopolskim. Po wojnie odwiedził Polskę tylko raz – w 1972 r. – docierając również do rodzinnego miasta. Utrzymywał stały kontakt listowny z rodziną i parafią w Sokołowie, żywo interesując się sprawami lokalnej społeczności.

(s)

Fot. arch. rodzinne